دانشمند سابق سازمان ناسا طی محاسباتی جدید اعلام کرد انسان تا 200 سال آینده توانایی رفتن به فضاهای بین ستاره ای را به دست نخواهد آورد. یکی از دانشمندان و محققان سابق سازمان ناسا محاسبات جدید و جالب توجهی را در رابطه با سفرهای بین ستاره ای انجام داده است.وی می گوید تا 200 سال دیگر انسان قادر به سفر کردن به هدفی در میان ستاره ها نخواهد بود تا آن زمان نیز تمامی فضاپیماهایی که از پیش برای آغاز چنین سفری ساخته شده اند، منسوخ و کهنه خواهند شد."مارک میلیس" رئیس سابق پروژه BPP ناسا و بنیانگذار انجمن "تائو زیرو" که پشتیبانی از مطالعات درباره سفرهای بین ستاره ای را به عهده داشته است، معتقد است بدون در نظر گرفتن موانع سیاسی و مالی، انرژی و دست یافتن به مقادیر کافی از آن برای آغاز سفری بین ستاره ای تا سال 2196 به طول خواهد انجامید.وی با مقایسه های فراوان به چنین محاسباتی دست پیدا کرده و آنها را در نشستی نجومی عنوان کرده است. میلیس با بررسی 27 سال اطلاعات درباره مسائل مرتبط با انرژی، انرژی مورد نیاز برای اجرای چنین ماموریتهایی، انرژی های فردی و حتی برتری های اجتماعی دو سفر ممکن را انتخاب کرد: سفری بی هدف در یک فضاپیمای جمعی بین ستاره ای و یا سفری 75 ساله به آلفا-قنطورس.میلیس با آزمودن میزان انرژی مورد نیاز برای پرتاب شاتلهای فضایی در 30 سال پیش که بخشی جزئی از انرژی های قابل استفاده کشور آمریکا به شمار می رفت، دریافت که برای اجرای پروازهای بین ستاره ای نسبتی مشابه را باید در نظر گرفت.به گفته وی برای پرواز فضاپیمایی 500 سرنشینه در سفری یک طرفه، به دست کم یک اگزا ژول انرژی نیاز خواهد بود، انرژی برابر هزار و 18 ژول که از انرژی مصرفی کل جهان در یک سال مقداری کمتر است.همچنین برای سفری بدون سرنشین به سوی آلفا-قنطورس انرژی مورد نیاز از این هم بیشتر خواهد بود زیرا با رسیدن به نزدیکترین همسایه ستاره ای باید از سرعت فضاپیما کاست که این خود به هزار و 19 زول انرژی نیاز دارد، حتی بدون در نظر گرفتن سوخت مورد نیاز، فضاپیمای 500 نفره تا سال 2200 و فضاپیمای بدون سرنشین تا سال 2500 آمادگی پرواز را نخواهند داشت.حقیقت اینجا است که محاسبات میلیس نسبت به بسیاری از دیگر مطالعات واقع گرایانه تر است، مطالعاتی که در آنها اعلام شده برای سفر به فضا به انرژی 100 برابر انرژی کل جهان نیاز خواهد بود.

چگال ترین سیاره سنگی است که تاکنون شناسایی شده است. این سیاره که "خرچنگ 55 - e" نام دارد همانند یک "سوپر زمین فوق نامتعارف" و متراکم ترین سیاره سنگی است که تاکنون شناسایی شده است.نخستین بار در سال 2004 با اطلاعاتی که تلسکوپ کانادایی MOST ارائه کرده بود ساختار شناسایی شد.اکنون تیمی بین المللی از ستاره شناسان موفق شدند جزئیات این سیاره فرامنظومه خورشیدی "فوق- نامتعارف" را کشف کنند.قطر این سیاره 60 درصد بزرگتر از قطر زمین است اما 8 برابر عظیم تر و دو برابر متراکم تر از سیاره ما (و تقریبا متراکم تر از سرب) است.دانشمندان موسسه تکنولوژی ماساچوست (ام. آی. تی)، دانشگاه بریتیش کلمبیا، مرکز فیزیک نجوم اسمیت سونیان و دانشگاه کالیفرنیا در سنت کروز برپایه رصدهای تلکسوپ فضایی کانادایی MOST (تغییرپذیری میکرویی و نوسانات ستارگان) دریافتند که "خرچنگ 55 - e" در فاصله حدود 40 سال نوری از زمین قرار دارد و در اطراف ستاره ای به نام "خرچنگ 55- A" می چرخد و به حدی نزدیک به ستاره خود است که یک سال آن کمتر از 18 ساعت (17 ساعت 41 دقیقه) به طول می انجامد.دمای سطح این سیاره به بیش از 2 هزار و 700 درجه سانتیگراد می رسد. به سبب گرمای بسیار بالای این سیاره غیرممکن است که در فضای اطراف آن، اتمسفر داشته باشد و به همین علت، این سیاره از نوع سیاراتی نیست که بتوانند پذیرای اشکالی از حیات باشند.

مقایسه دو سیاره زمین و خرچنگ 55 - e

این دانشمندان در خصوص این سیاره توضیح دادند: "خرچنگ 55 - e لابراتواری ایده آل برای آزمایش نظریه های مربوط به تشکیل سیارات، تکامل و زندگی آنها به شمار می رود. درشرایطی که این سیاره حتی با تلسکوپ نیز قابل رویت نیست، ستاره اش در دو ماه آینده در شبهای کاملا تاریک با چشم غیرمسلح نیز رصد می شود."در روی این سیاره اجسام سه برابر سنگین تر از روی زمین هستند و در طول روز، خورشید 60 برابر بزرگتر و 3 هزار و 600 برابر نورانی تر از روی زمین دیده می شود.

موقعیت سیاره خرچنگ 55 - e در آسمان